ACEMİ ASİSTAN +18

feride_yazar Romance

"Bu işi neden istiyorsunuz Nehir Hanım?"Karşımdaki adamın sorusu odanın içinde ağır ağır süzülürken, bir an durup ciddiyetini tarttım. Savaş Karadağlı. İsmi gibi sert, keskin hatlı ve bakışlarıyla insanı olduğu yere çivileyen o adamlardan biriydi. Şık takım elbisesi, masasının üzerindeki pahalı kalemleri ve o mesafeli duruşuyla sanki başka bir evrenden bana bakıyordu. Bir insan neden asistan olmak isterdi ki? Dosya taşımak, kahve getirmek, birinin hayatını koordine etmek kimin çocukluk hayali olabilirdi?"Paraya ihtiyacım var," dedim, sesimdeki netliğe ben bile şaşırmıştım. O an sağ tarafımdan yükselen o ince, tiz ve son derece sinir bozucu kıkırtı kulak tırmalayıcı bir hal aldı. Yanımda oturan, isminin Pelin olduğunu öğrendiğim o kadın, sanki dünyanın en komik fıkrasını anlatmışım gibi ağzını eliyle kapatmış gülüyordu. Üzerindeki marka olduğu her halinden belli olan döpiyesine, bakımlı tırnaklarına ve o kibirli duruşuna baktım. Sanki o buraya hayır işi yapmaya gelmişti. Sanki ay sonunda hesabına yatacak o maaşa hiç ihtiyacı yokmuş gibi davranması, samimiyetsizliğin zirvesiydi.Gözlerimi Pelin’den ayırıp tekrar Savaş Bey’e çevirdim. "Komik bir şey mi söyledim?" diye sordum, sesimdeki sertleşmeyi gizleme gereği duymadan. Savaş Bey, dirseklerini masaya yaslamış, parmaklarını birbirine kenetlemişti. Bakışları Pelin’in üzerinde bir saniye bile oyalanmadı; doğrudan benim gözlerimin içine bakıyordu. O odada sanki sadece ikimiz vardık ve bu dürüstlük, ortamdaki suni havayı bir bıçak gibi kesmişti."Herkesin paraya ihtiyacı vardır Nehir Hanım," dedi Savaş Bey, sesi derin ve sakindi. "Ama buraya gelenler genelde kariyer hedeflerinden, şirketin vizyonuna duydukları hayranlıktan ya da ne kadar disiplinli olduklarından bahsederler. Siz ise... çok çiğ bir gerçekle girdiniz söze.""Çiğ ama gerçek," diye dikleştim oturduğum yerde. "Vizyon karın doyurmuyor Savaş Bey. Eğer size 'en büyük hayalim sizin randevularınızı ayarlamak' deseydim, bu sadece ikimizin de vaktini çalmak olurdu. Ben bu işi istiyorum çünkü faturalarımı ödemem gerekiyor. Ve faturalarımı ödemek zorunda olduğum için, bu işi dünyadaki herkesten daha ciddiye alacağım. Çünkü benim hata yapma lüksüm yok. Hata yaparsam aç kalırım. Yanınızdaki hanımefendi gibi hatayı bir 'deneyim' olarak göremem."Pelin’in gülümsemesi bıçakla kesilmiş gibi yüzünde dondu. Bakışlarındaki o alaycı parıltı, yerini öfke dolu bir şaşkınlığa bıraktı. Savaş Bey’in dudaklarında ise belirsiz, neredeyse hayalet gibi bir kıvrılma belirdi. Kalemini masanın üzerine bıraktı. O an, o soğuk ve mesafeli adamın zihninde bir şeylerin değiştiğini hissettim."Dürüstlük tehlikeli bir silahtır," dedi Savaş Bey, ayağa kalkarak camdan dışarı, şehrin karmaşasına baktı. "Bazen insanı vezir eder, bazen de kapının önüne koydurur. Ama en azından neyle karşı karşıya olduğumu bilirim." Arkasını dönüp bana baktığında, o gri gözlerinde ilk kez bir merak kırıntısı gördüm. "Peki Nehir Hanım, sadece para için her şeyi yapabilir misiniz? Mesela, az önce size gülen bu hanımefendiyi, şu an odadan çıkarmanızı istesem?"Pelin’in ağzı şaşkınlıkla açılırken ben yavaşça ayağa kalktım. Çantamın askısını omzuma taktım ve Pelin’e dönüp kapıyı işaret ettim. "Duydunuz," dedim, sesimdeki zafer duygusunu bastırmaya çalışarak. "Savaş Bey özel bir görüşme yapmak istiyor sanırım. Dışarıda beklersiniz... ya da bir kahve içersiniz, ne de olsa sizin vaktiniz çok, değil mi?"

Unfold