อ้อนรักพ่อทูนหัว

ครีบปลาวาฬ Romance

นิโคลัสมองสาวน้อยตรงหน้า เขากระแอมแก้อาการประหม่าทำอะไรไม่ถูก นิโคลัสไม่รู้ว่าควรอยู่ในห้องนี้หรือเขาควรยืนเฝ้าดูเธอทายาดีเผื่อมีอะไรให้ช่วยเหลือ แต่อันดามันก็บอกแล้วว่าเธอจะทายาเอง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าตัวเขานั่นเป็นบ้าอะไรถึงทำไม่เข้าใจแล้วยังจะถามโง่ๆ เหมือนคนไม่เข้าใจภาษาคน
“อันดามีอะไรให้ปาป๊าช่วยหรือเปล่า”
“ไม่ค่ะ อันดาไม่เป็นอะไรมาก ปาป๊ากลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ”
แม้เธอจะดี้ด้ากับความห่วงใยของนิโคลัสที่มีให้แต่อันดามันต้องไม่แสดงอาการออกหน้าออกตา วันนี้พอแค่นี้….เกรงว่าหากไม่พอแค่นี้หัวใจของปาป๊าสุดที่รักอาจจะวายถึงขั้นทำให้ตายได้ อันดามันต้องการอ่อยให้ปาป๊าของเธอมีความปลอดภัย
“แน่ใจนะ”
“ค่ะ”
“อย่างนั้น….ถ้ามีอะไรเรียกปาป๊าได้เลยนะ เรียกได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงปาป๊าจะไม่ล็อกประตู”
คำพูดของเขาคล้ายชี้โพรงให้กระลอกอย่างไรอย่างนั้น อันดามันต้องข่มใจตัวเองเอาไว้ เธอปั้นยิ้มหวานส่งไปให้ในใจอยากบอกเหลือเกินว่าอยากนอนด้วย อยากให้ดูแลเอาอกเอาใจ แต่ไม่สามารถทำได้ สาวน้อยต้องเว้นระยะห่างให้ปาป๊าสุดหล่อหายใจโล่งอกเสียบ้าง
“ถ้ามีอะไรอันดาจะเรียกปาป๊าเสียงดังเลยค่ะ”
“ดีมาก ถ้าอย่างนั้นปาป๊าขอตัวนะครับ”
“ฝันดีค่ะปาป๊า”
“ฝันดีลูกรัก”
ริมฝีปากหนาประทับจุมพิตอ่อนโยนลงบนหน้าผากนูน อันดามันมีร้อยยิ้มเจื่อนเพราะคำพูดที่ออกมาจากปากของนิโคลัส แต่เขาไม่อาจเห็นมันได้เมื่ออันดามันเป็นสาวน้อยช่างปั้น(หมายถึงปั้นหน้าเก่ง)
คล้อยหลังของนิโคลัสไปเพียงนิดสาวน้อยลุกขึ้นจากที่นอนรวดเร็ว
“ลูกรัก? ไม่อยากจะอยากเป็นลูกรักสักหน่อย อยากเป็นที่รักต่างหากล่ะ ปาป๊านี่ไม่เข้าใจเอาซะเลยอันดาเซ็ง!”

Unfold