ใต้เงากรงขังรัก

มุน ดัล Romance

“วันนี้ฉันไม่กลับ...ไม่ต้องรอ”
ประโยคซ้ำซากที่ ‘ทัณฑ์เทวา’ ใช้ผลักไสเมียแต่งอย่างเธอมาตลอดหกเดือน
ม่านมุกเคยเป็นเด็กดี เป็นผ้าพับไว้ และเป็น ‘ของตาย’ ที่เขาไม่เคยคิดจะชายตาแล
แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ความสงบเสงี่ยม... เธอแอบซ่อน ‘เล็บคม’ เอาไว้รอวันฉีกกระชากกรงทองหลังนี้ทิ้ง!
ทว่าในวันที่เธอตัดสินใจ ‘เลิกพยายาม’ สะบัดบ็อบใส่ความเจ็บปวดแล้วเปลี่ยนไปใส่ชุดแดงเพลิงวาดลวดลายกลางคลับ
เสือร้ายที่เคยเย็นชากลับคลั่งจนเสียศูนย์...
จากที่เคยบอกว่าไม่กลับ เขากลับกระชากกลับบ้านต่อหน้าคนนับร้อย
จากที่เคยด่าว่าจืดชืดเหมือนหุ่นยนต์ เขากลับแทบบ้าเพียงเพราะกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากกายเธอและตัวเธอที่เปลี่ยนไปจนแทบจะกลายเป็นคนที่เขาไม่รู้จัก
“ดี! ในเมื่อเธออยากเลิกเป็นเด็กดีนัก... และอยากให้ฉันมองเธอเป็นผู้หญิงไม่ใช่หุ่นยนต์...”
ทัณฑ์เทวาแสยะยิ้มเย็นชา แววตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่เธอไม่ยอมฟังเขาเลย เขาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของม่านมุกแล้วกระชากร่างเธอให้เดินตามไปยังบันได
“จงรู้ไว้ซะม่านมุก... ว่าการแต่งงานกับผู้ชายอย่างฉันจริงๆมันมีราคาที่ต้องจ่ายสูงกว่าที่คุณปู่ให้เธอใช้หลายเท่า!”
“ปล่อยนะ! คุณจะทำบ้าอะไร!”
“ก็ทำให้เธอเป็น ‘เมีย’ จริงๆอย่างที่เธอเรียกร้องไง!”
เขาไม่ฟังเสียงประท้วงอีกต่อไป ทัณฑ์แบกร่างที่ดิ้นรนของม่านมุกขึ้นพาดบ่าอีกครั้งก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องนอนที่เขาไม่เคยเหยียบเข้าไปนอนแม้แต่คืนเดียวตั้งแต่วันแต่งงาน.. และเหวี่ยงเธอลงบนเตียงกว้างอย่างดุดัน
ทัณฑ์ไม่รอช้า ตามขึ้นคร่อมร่างบางไว้บนเตียงกว้างพร้อมกดข้อมือเล็กติดกับเตียง แววตาที่วาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์สบประสานดวงตาที่สั่นระริกทว่าเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองของม่านมุก เขาโน้มใบหน้าลงซุกไซร้ลำคอระหง ดอมดมเนื้อสาวอย่างที่เขาไม่เคยทำมาก่อนกับเธอคนนี้ กลิ่นกายหอมละมุนเหมือนดอกกุหลาบที่เขาไม่เคยแม้แต่จะได้สัมผัสตอนนี้กลับทำให้เขาลุ่มหลงจนแทบโงหัวไม่ขึ้น
“หยุดนะ!... ฉันไม่ใช่คุณเบลนางแบบของคุณ! คุณจะทำตามใจชอบกับฉันแบบนี้ไม่ได้!” ม่านมุกตะโกนใส่หน้าเขาพร้อมดิ้นขลุกขลักอยู่ใต้ร่างของเขา ทัณฑ์ละจากลำคอระหงขึ้นมาสบตากับเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการอย่างปิดไม่มิด
“ทำไมจะไม่ได้? เธอเป็นเมียฉันนี่ม่านมุก ฉันจะเอาเมียตัวเองก็ถูกแล้ว” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบคลอเคลียข้างหู ก่อนจะขบเม้มหลังใบหูนั้นจนม่านมุกถึงกับสะดุ้ง

Unfold