คุณไทป์ไม่ชอบเกย์
READING AGE 18+
เพราะดันใจง่ายเผลอไปรักเพื่อนสนิทเข้าอย่างไม่ทันตั้งตัว ทุกครั้งที่ไอ้เวรนั่นพาผู้หญิงคนใหม่มาแนะนำให้รู้จัก ความเจ็บปวดก็ย้อนกลับมาเล่นงานหัวใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
จะโทษใครได้ล่ะ... ก็คงต้องโทษตัวเอง ที่เผลอไปมีใจให้กับคนที่ไม่ควรมีใจให้ สุดท้ายก็ต้องนั่งร้องไห้เงียบ ๆ อยู่คนเดียวอย่างที่สมควรแล้ว
แต่พอมาคิดอีกที หมอนั่นก็เปลี่ยนผู้หญิงบ่อยเสียยิ่งกว่าการเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียอีก และทุกครั้งที่มันกลับมาโสด หัวใจก็พลันเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ความหวังที่เคยดับไปแล้วก็เหมือนได้รับเชื้อไฟอีกครั้ง
สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วพูดความในใจออกไป
"ไอ้ไทป์... กูชอบมึงว่ะ ชอบมานานแล้วด้วย ลองคบกับกูไหม?"
ทันทีที่พูดจบ หมอนั่นก็เงียบไปพักใหญ่ โดยที่ไม่เอ่ยคำใดออกมา ความเงียบที่แผ่ซ่านทำให้เขาเริ่มรู้สึกใจไม่ดี และไม่ทันรู้เลยว่า คำพูดประโยคนั้น... จะเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมันไปตลอดกาล
"งั้นก็เลือกเอาว่าจะเลิกชอบกู หรือเลิกเป็นเพื่อนกับกูไปเลย"
Unfold
ช่วงปิดเทอมได้วนกลับมาอีกครั้งหลังจากคีรินทร์ได้เรียนจบชั้นปีที่สาม ซึ่งเหลืออีกเพียงหนึ่งปีเท่านั้นเขาก็จะเรียนจบปริญญาตรีเสียที วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วอยู่เหมือนกัน เพราะตั้งแต่เขาตกลงเป็นแฟนกับปรเมศวร์จนถึงตอนนี้ก็ปาเข้าไปครึ่งปีแล้ว
ปรเมศวร์ในตอนนี้รู้สึกว่าโตขึ้นมาก ไม่ได้ใช้ชีวิตเสเพลไปวัน ๆ เหมือนเช่นแต่ก่อน
เห็นได้ชั……
Waiting for the first comment……