มาเฟียจำเป็น
READING AGE 18+
"มึงจะเอาอีนังนี่ทำเมียจริงๆหรอว่ะ..เพื่อน"
"เออ..กูจะเอามันทำเมียโทษฐานที่พ่อมันหักหลังกูเรื่องที่ว่าจะให้กูขึ้นเป็นหัวหน้ามาเฟียต่อจากมันแต่มันเอาผู้หญิงคืออีนังนี่มาเป็นแทนแก้งมาเฟียที่ไหนเขาเอาผู้หญิงมาเป็นหัวหน้าว่ะ"
"เฮ้ย..มึง2คนจะทำอะไรผู้หญิงว่ะ"
"มึงเป็นใครว่ะเพื่อนลุมมัน"
"อั้ยสัสนี้เก่งมาจากไหนว่ะล็อคมันไว้"
"เก่งจริงก็เข้ามาพวกหน้าตัวเมียเก่งแค่กับผู้หญิงเจอกู กูให้สองคนยังไม่สู้ไปไหนก็ไป"
"ขอบคุณค่ะที่ช่วย"
"ไม่เป็นไรครับว่าแต่เจ็บตรงไหนมั๊ย ปะ..ผมพาไปรักษาที่หมู่บ้านผมก่อนอยู่ไม่ห่างจากตรงนี้เท่าไร ว่าแต่คุณทำไมโดนอั้ยสองตัวนั้นมันทำร้ายหละ"
"อ๋อเดี๋ยวเล่าให้ฟังค่ะ"
จากนั้นนางเอกก็สลบไปพระเอกได้อุ้มนางเอกไปที่บ้านหลังเก่าๆและมีตาเฒ่าซึ้งเป็นหมอประจำหมู่บ้านแห่งหนึ่งเพื่อดูอาการบาดเจ็บของนางเอก
"ตาเฒ่าผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรมากมั๊ยครับ"
"นางไม่เป็นอะไรมากแล้วแค่สลบไปเพราะความตกใจเดี๋ยวนางก็ตื่น"
"ครับ..งั้นผมไปบ้านก่อนนะตาเดี๋ยวผมมาเยี่ยมใหม่ถ้าเธอตื่นแล้วเราค่อยสอบถามเธอว่าเป็นอะไรถึงได้โดนทำร้ายมาแบบนี้"
"ได้เลยเองไปพักผ่อนเถอะ"..
Unfold
หุบเขาเชียงรายในยามพลบค่ำถูกฉาบด้วยสีส้มทองของอาทิตย์อัสดง ลมหนาวเริ่มพัดโชยมาปะทะยอดดอยพาเอาความเงียบสงบมาสู่ไร่กาแฟสิงหรัตน์ ที่นี่... อดีตที่เคยนองเลือดและเต็มไปด้วยควันปืนดูเหมือนจะเป็นเพียงเรื่องเล่าขานในนิทานปรัมปราไปเสียแล้ว เคนชินในวัยที่สุขุมขึ้นนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกไม้สักที่ระเบียงบ้าน สายตาคมกริบที่เคยจ้องมองเป้าหมายผ่านลำกล้องปืน บัดน……
Waiting for the first comment……