บอสเย็นชากับเลขาหน้าใหม่

นามปากกา เธียรนรา Romance

สปอยล์กันสักหน่อย
ผ่านไปได้สองชั่วโมง
เพลงขวัญเริ่มที่จะมีอาการรู้สึกปวดเมื่อยมากกว่าปกติ และเธอยังหิวอีกต่างหากทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนไม่เคยทานอะไรระหว่างทำงาน แต่พอมานึกดูแล้วก็เข้าใจว่านี่อาจจะเป็นอาการของคนท้อง
“ขนมครับ…” ในขณะที่กำลังคิดอยู่ในใจเหล่าขนมห่อพร้อมกับผลไม้สดถูกนำมาวางไว้ตรงหน้าของเธอ เพลงขวัญเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่เป็นถึงเจ้านายของเธอกำลังยืนค้ำโต๊ะทำงานของเธออยู่ด้วยรอยยิ้ม
“ผมรู้ว่าคุณต้องหิว” มือบางยกขึ้นพนมไหว้เพราะเธอเองก็ยากที่จะปฏิเสธเมื่อตอนนี้เธอหิวจริง ๆ มันยากเกินกว่าจะบอกว่าไม่เป็นไร
“ไม่เป็นไรครับ ฟอด!” ดวงตาของเธอเบิกกว้างอีกครั้งเมื่อเตชินทร์ว่าจบใบหน้าคมก็ยื่นเข้ามาหอมแก้มของเธอต่อหน้า ต่อตาคนที่อยู่ในบริเวณนี้ มือบางรีบคว้าแก้มของตนเองพร้อมกับดวงตาไม่พอใจบวกกับใบหน้าบูดบึ้ง
“ทานให้อร่อยนะครับ” เตชินทร์อมยิ้มเดินผิวปากเข้าไปในห้องทำงาน แผนที่เขาคิดเอาไว้ถือว่าดีพอสมควร เมื่อไม่ยอมรับเขาเป็นพ่อของลูก เขาก็เสนอตัวไปทำให้คนอื่นรู้ไปเลยสิ
มาดูกันมาจะปิดปากไปอีกนานเท่าไร
“คุณไม่มีทางหลุดมือผมไปแล้วครับ…คุณภรรยา”
-----------------------------------------------------------------------
ขาเรียวยาวก้าวออกจากลิฟต์เพื่อไปประจำตำแหน่งของตนเองเหมือนอย่างที่ทำอยู่ทุกวัน เพลงขวัญยังไม่ทันจะได้เดินไปถึงโต๊ะที่เธอนั่ง ร่างบางก็กลับถูกกระชากจากใครที่เดินมาตามหลังสักคน
ใบหน้าสวยหวานหันขวับกลับไปมองด้วยคิ้วที่ขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจเพราะเห็นว่าเป็นใครที่มาดึงแขนของเธอ
“ทำไมแกยังมาทำงานอีก... ลาออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ” ดวงตาที่สื่อความหมายออกมาให้เห็นถึงความสับสนของคุณปัทมา หญิงสาวในชุดสูทสีแดงและรองเท้าส้นสูงประมานห้านิ้ว
“อ้อ หรือว่า...” เมื่อเธอไม่ได้ตอบออกไปในทันทีหญิงสาวตรงหน้าก็เลยคิดเองเออเองพร้อมกับคำพูดเหยียดหยามสารพัดที่เธอได้รับมา
“เพราะว่าไม่มีที่ให้ไปหรือเปล่าจ๊ะเพลงขวัญ...”
“ถึงต้องคลานกลับมาขอทำงานที่นี่อีก ได้ใช้เต้าไต่หรือเปล่าล่ะ” รอยยิ้มมุมปากพร้อมกับแขนที่ยกขึ้นมากอดอกของคุณปัทมาทำเอาเพลงขวัญกระตุกยิ้มมุมปากจ้องมองอีกคนที่ชอบดูถูกคนอื่นนัก
“ลาออกไปจริงค่ะ แต่ที่บอกว่าคลานกลับมานี่...”
“คนส่งสารผิดหรือเปล่าคะ”
“ไม่ได้คลานค่ะ” เธอพูดพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวตรงหน้าที่กำลังกอดอกมองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความสะใจเริ่มเป็นความไม่พอใจที่เธอต่อปากต่อคำ
“เขาอุ้มกลับมาค่ะ”
“ไม่ได้คลานเพราะเขาไม่ให้เท้าแตะพื้นเลย” มือบางของปัทมากำเข้าหากันแน่นพร้อมกับจะยื่นมากระชากผมของเธอ เพลงขวัญที่ครั้งนี้เธอไม่มีทางยอมให้อีกคนรังแกอีกแล้ว
ก็คว้าข้อมือบางเอาไว้ก่อนจะตวัดสายตาไม่พอใจใส่

Unfold