yazar günbatımı
ABOUT ME
ABOUT ME
STORY BY yazar günbatımı
HASTAYIM DELİLİGİNE
Reads
🖤 ZIT KUTUPLAR 🖤 "Bazı insanlar birbirini tesadüfen tanımaz... Kader, onları daha doğmadan aynı hikâyeye yazar." Bazı kalpler, birbirine evvelden aşinadır... Tıpkı Sinem ve Sinan gibi. Bazen insan, çocukluğunu paylaştığı kişiye âşık olur. Bazen de bir barda, tek bir bakışıyla bütün dünyasını değiştiren çimen gözlü bir kıza... Oysa kaderin en büyük oyunu, ikisinin de aynı kişi olmasıdır. Sinem'in attığı tokadın sesi salonda yankılanırken, yıllarca içinde büyüttüğü sevgi yerini derin bir öfkeye ve tarifsiz bir hayal kırıklığına bıraktı. Sinan ise hem öfkeliydi hem şaşkın... Çünkü kader, en acı oyununu tam da onlara oynamıştı. Biri gitmek istiyordu. Diğeri her şeyi düzeltmek... Ama kaderin çoktan verdiği bir karar vardı. Çünkü bazı insanlar ne kadar kaçarsa kaçsın, birbirlerinin kaderi olmaktan kurtulamaz. "Kimi aşklar aynı gökyüzünün altında başlar... Kimileri ise iki zıt kutbun birbirini çekmesiyle." ZIT KUTUPLAR... Çünkü en büyük savaşlar, en çok seven iki yüreğin arasında yaşanır.
Updated at
ŞİFAM SEVDANDA SAKLI
Reads
Geçmişin Gölgesinde — Yaaaaaa! — Dayan kızım, dayan. Biraz daha ıkın. O gün o küçük kulübede iki farklı kadın sancıyla mücadele ediyordu. İki anne, iki ayrı umut ve dünyaya gelmek için çırpınan üç küçük can vardı. Fakat kimsenin bilmediği tek bir gerçek vardı; o gece doğan hayatların kaderi sonsuza kadar değişecekti. Heja, ikiz kızlarını dünyaya getirmek için son gücüyle ıkınırken, Simay da kendi bebeğini kucağına alabilmek için ölümüne mücadele ediyordu. O kulübede bir hayatın sonu, başka hayatların başlangıcına karışacaktı. — Simay, son kez ıkın hadi kızım! — Aaaaa! Bir bebeğin ağlama sesi kulübeyi doldurması gerekirken derin bir sessizlik çöktü. Dünyaya küçücük bir can gelmişti ama kader ona bir nefeslik bile bir ömür vermemişti. Simay, hareketsiz kalan bebeğini titreyen elleriyle kucağına aldı. Onu yavaşça sardı, yanaklarından süzülen gözyaşları minik yüzüne düştü. — Kızım… Benim güzel kızım… Hıçkırıkları kulübenin duvarlarına çarparken, o sırada Heja son bir çığlıkla ikinci kızını da dünyaya getirdi. İki küçük kız… Birbirlerine o kadar benziyorlardı ki sanki aynı kalbin iki yarısıydılar. Simay, yeni doğan bebeklere baktı. Gözlerinden yaşlar akarken, yanında duran kayınvalidesine dönüp güçlükle konuştu: — Keşke benim kızım yaşasaydı… Ya da şu kızlardan birinin hayatını değiştirebilseydim. Fakat o söz, orada bulunan yaşlı kadının zihnindeki karanlık düşünceleri harekete geçirdi. Çünkü o da biliyordu; Heja'nın ikiz kızlarının doğumu bazı insanlar için sevinç değil, bir felaketti. Bebeklerin babaannesi, daha gelinin hamile olduğunu öğrendiği gün gördüğü bir rüyanın etkisinden kurtulamamıştı. Rüyasında iki kız torun görmüş, içlerinden yeşil gözlü olanın elindeki gücün sembolü saydığı tespihi kırdığını görmüştü. Korkusuna yenik düşen kadın, çareyi bir falcıya gitmekte bulmuştu. Duydukları ise içindeki karanlığı daha da büyütmüştü. Kadın, o çocuğun bu topraklarda kalmasının kendi düzenini ve sahip olduğu itibarı sarsacağını düşünmeye başlamıştı. O günden sonra aklına tek bir düşünce yerleşti: İkizlerden birinin varlığına engel olmak. O gece, kulübenin içinde kimse farkında değildi. Bir annenin gözyaşları, başka bir annenin korkuları ve bir kadının karanlık planı; iki küçük kızın kaderini sonsuza kadar değiştirecekti. --- Bu bölüm hikâyenin girişine çok uygun. Özellikle Mirşah ve Derman’ın geçmişindeki büyük sırrın başlangıcı gibi güçlü bir sahne oluşturuyor.
Updated at
SENİ TANIMADAN SEVDİM
Reads
"Bazen gerçek sandığımız her şey, koca bir yalandan ibarettir... Asıl gerçekler ise hiç ihtimal vermediğimiz yerde saklıdır."Evin bunu çok geç öğrenecekti.Bir gün içinde ailesini, sevdiği adamı ve hayallerini kaybettiğinde, eski hayatı gözlerinin önünde paramparça olmuştu. Geriye sadece nefes aldığı ama yaşayamadığı yeni bir hayat kalmıştı.Fakat bilmediği bir şey vardı...Geçmişinden kaçsa bile, o isim peşini hiç bırakmayacaktı.Ve düğün günü...Başını kaldırdığı anda gördüğü yüz, tüm dünyasını yeniden altüst etti.Baran...Tam karşısında duruyordu.Ama o bakış...Sanki onu yaşatmaya değil, öldürmeye ant içmiş gibiydi.Evin bunun yalnızca berdel evliliğine duyduğu öfke olduğunu sandı.Yanıldı.Çünkü Baran, sevdiği kadından ailesi uğruna vazgeçmişti. Şimdi ise karşısında, ailesinin katillerinin soyundan geldiğine inandığı kadın vardı.Onun gözlerinde sadece nefret vardı...En azından öyle olduğunu sanıyordu.«"Bazen nefret, gerçeği bilmeyen bir kalbin kendini koruma şeklidir."»Ama kaderin ikisinden de sakladığı bir sır vardı.Birbirlerine düşman olduklarını sanan iki kalp...Aslında aynı acının içinde kaybolmuştu.Peki ya gerçekler ortaya çıktığında?Ya düşman sandıkları kişi, en büyük yaraları olurken aynı zamanda tek şifalarıysa?«"Kader bazen iki yabancıyı değil, birbirinden kaçan iki yaralı ruhu aynı yuvaya götürür."»Sevdiklerinden vazgeçemediklerini...Aslında kaderin onları berdel adı altında aynı eve, aynı kadere ve belki de aynı kalbe mahkûm ettiğini öğrendiklerinde ne olacaktı?Nefret mi kazanacaktı...Yoksa yıllardır saklanan gerçekler bütün ezberleri bozup aşkı yeniden mi yazacaktı?Çünkü bazı düğünler mutlulukla değil, intikamla başlar... Ama kader, en büyük sürprizlerini nefretin tam ortasında saklar.
Updated at