edaustad
ABOUT ME
ABOUT ME
STORY BY edaustad
DENİZ
Reads
Yanımda olmasa da gözümün önünde büyüyüp yeşeren bir umudum vardı. Hiç unutmuyorum, bir gün tesadüfen bizim sınıfa geldi. Ben onu görmeden kapıdan geçmeye çalıştım ve çarpıştık. O kadar bulanık ki hatıralarımın arasında. Bütün acılarım büyüyerek sise dönüştü anılarımın üzerinde hayat bulan. "Dikkatli olsana!" dedi hafif kızarak. Hiçbir şey demedim, yanımdan geçip gitti. Hikayelerdeki gibi vanilya kokmuyordu. Acı kokuyordu. Ruhu üflenmiş bir beden gibi. Kalbimin çarpmasından duyamadım kokusunu. Sadece manevi bir acı vardı üzerinde. Tanımadığı bir kız kalbinin en derinliklerinde onun acısını hissetti. Ve bir gün, kalbi aniden sıkıştı o kızın. Bir an tökezledi. Hoşçakal. Dedi içinden, hissetti. Gitti çünkü. Ruhun üflendiği beden üflemedi bir daha sigara dumanını iki dudağının arasından. Sonra o hikaye darmadağın oldu, paramparça. İki sene, bir ömür kadar. Şimdi; veda ediyorum, ömrümün katran karası anılarının arasındaki o dalından koparılmış papatyaya. Papatyalar dalından koptuğunda güzel kokarlar. Sen sigara kokardın, ne ara papatya açtı köprücük kemiklerinde? İyi geceler, üzerini toprak örten küçüklüğüm. Büyüseydin de büyüdüğünü görseydim kalbimin acısını taşıyan gözlerimle. Ve Günaydın, küçüklüğüm. Gerçekleri gördüğün o dünyanda doğan güneşin, yaşayamadığın ömrün olsun. Ve gözlerin gibi parlat onu üstünde. Gözlerin, kirpiklerin gölgelediğinde daha bir güzel olurdu, hatırlıyorum. Şimdi kirpiklerin örttü ya gözlerini. Göremediğin günlerin olup bir damla yaş gibi süzüleceğim aralarından.
Updated at
Benimle Kal
Reads
Hayatta güçlü durmakla güçlüymüş gibi yapmak arasında sıkışmış biri oldum hep. Gözlerim kalbimi yansıtamayacak kadar soğuktu ama her an gözyaşlarıyla yanağımı ısıtacak kadar sıcak. Hayatımda gözlerim kadar tezattı birbiriyle. Gökyüzünün mavisini severdim ama siyahtı bakışlarım. Bulutları severdim mesela ama acılarımın yükünü onlar bile taşıyamazdı. Hayatımdakilerinin değerini kaybettikten sonra anladım, bende başkalarının değerlerini hayatta tutmak için çalıştım. Kısacası, doktorum. Bir günde onlarca hayatın içindeyken kendi hayatımın dışında olmaya alışmış bir bedendeyim. Ama her hastaneye girişimde geçmişim gibi yüzüme vuran kokuya rağmen, içimin derinliklende unuttuğum hissin yüzüme vurması çok daha fazla canımı yakıyor. Ve bunu içinde yüzlerce atan kalp taşıyan bir hastane yapamazken, tek bir kalp taşıyan soluk benizli, yaprak gözlü, ruhu unutulmuş bir beden yapabiliyor.
Updated at