กอดหมอนกับทอฝัน
Reads
เสือเดินโงนเงนออกจากลิฟต์ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งจนเขาแทบไม่มีสติ เขาไขกุญแจห้องที่คิดว่าเป็นของตัวเอง แต่มันกลับเปิดออกได้อย่างง่ายดาย เขาพุ่งตัวลงบนเตียงนุ่มที่มีกลิ่นน้ำหอมกุหลาบอ่อนๆ โดยไม่รู้เลยว่า... เจ้าของห้องตัวจริงเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูผืนเดียว!
Updated at
Reads
'จะปั่นหัวเจ้านายพ่อหม้ายให้หลงรัก' กลายเป็นสงครามความรักเมื่อสต็อกเก่าตามรังควาน! จัสมินจะทำอย่างไรในเมื่อเกมนี้เดิมพันด้วยหัวใจ และคนที่เธออยากให้หลงมากที่สุด กลับเป็นคนที่ตามเล่ห์เหลี่ยมไม่ทัน... หรือจริงๆ แล้วคนที่โดนปั่นหัวอยู่ อาจจะเป็นเธอเอง?"
Updated at
Reads
เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องแลบเกษตรศาสตร์หมายเลข 4 พร กำลังจัดแต่งทรงผมพลางผิวปากอย่างอารมณ์ดี เขามองเห็น "เป้าหมาย" เดินผ่านโถงทางเดินไป "แวนด้าครับ! รอก่อนสิคนสวย เย็นนี้ไปทานข้าวกับพี่พรไหม?" เสียงหวานเลี่ยนของพรทำเอาแวนด้าถึงกับต้องเร่งฝีเท้า เธอเกลียดความวุ่นวายที่สุด โดยเฉพาะชายที่โปรยเสน่ห์ไม่เลือกหน้าอย่างพร เธอเห็นประตูไม้เก่าๆ ของห้องแลบกล้วยไม้ป่าแง้มอยู่ จึงตัดสินใจผลักเข้าไปทันทีเพื่อหลบสายตาคนข้างนอก แกร๊ก... ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศปะทะใบหน้า กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นชื้นของดินและขุยมะพร้าวลอยมาแตะจมูก แวนด้าหันไปมองรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยถาดเพาะเชื้อและกล้วยไม้ป่าพันธุ์แปลกตาที่เกาะอยู่ตามขอนไม้ "เข้ามาทำไม..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังมาจากมุมมืดหลังชั้นวาง แวนด้าสะดุ้งสุดตัว เธอเห็นชายหนุ่มร่างสูงผิวเข้มที่กำลังถือกระบอกฉีดน้ำมือสั่นไหวเล็กน้อย เขาคือ ชัฏ คนที่ใครๆ ต่างก็บอกว่า "เป็นคนบ้าที่วันๆ สนใจแต่ดอกไม้" "ฉัน... ฉันแค่เข้ามาหลบคน" แวนด้าตอบเสียงสั่น พลางกวาดสายตามองชายหนุ่มที่ดูเงียบขรึมเหมือนก้อนหินที่ถูกวางไว้กลางป่า ชัฏวางกระบอกฉีดน้ำลง ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า "ที่นี่ไม่ใช่ที่หลบภัย แต่เป็นสถานที่สร้างชีวิต ถ้าไม่มีธุระอะไร ก็ออกไปซะ... อย่าให้ฝุ่นจากตัวเธอมาทำลายงานวิจัยของฉัน" แวนด้าอ้าปากค้าง นี่คือครั้งแรกที่มีผู้ชายเมินเฉยต่อความสวยงามและฐานะของคุณหนูเมืองหลวงอย่างเธอ แต่นั่นกลับทำให้ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอกของเธอ... ความสนใจในตัวผู้ชายที่ดูเหมือนจะไร้หัวใจคนนี้
Updated at
Reads
"อึก..." น้ำฟ้าพยายามลืมตาขึ้นท่ามกลางความมึนงง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก เธอรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่พาดอยู่บนเอวบาง เมื่อก้มลงมองก็ต้องตาค้าง... แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกำยำกำลังกอดเธอไว้แน่น และที่สำคัญ... ทั้งเขาและเธอต่างไม่มีเสื้อผ้าติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว! น้ำฟ้านึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน... เหล้ากี่แก้วกันนะที่ทำให้เธอใจกล้าบ้าบิ่นไปคว้าผู้ชายสายตาคมกริบคนนี้มาจบบนเตียง!
Updated at
Reads
นึกว่าใครที่ไหน ยัยเด็กขี้มูกโป่งที่เคยร้องไห้ตอนผมไม่แบ่งขนมให้วันนั้นนี่เอง สอบติดวิศวะโยธาได้ยังไงเนี่ย? หรือเขาเปลี่ยนเกณฑ์วัดคะแนนจากความรู้เป็นความดื้อ" "พี่เกื้อ!" นิตาเท้าสะเอว "ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ปากยัง 'น่ารัก' เหมือนเดิมเลยนะคะ สงสารสาวๆ บัญชีจังที่มีรุ่นพี่ปากกรรไกรแบบนี้"
Updated at
Reads
ท่ามกลางทางเดินที่ทอดยาวและมืดสลัวของหอพักเก่าแห่งหนึ่ง ความเงียบสงัดมักถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่ไม่มีที่มา... แจม และ อั้ม คู่รักที่หวังจะสร้างรังนอนอันแสนสุขในห้องพักราคาถูก กลับต้องเผชิญกับบรรยากาศขวนลุกที่คืบคลานเข้ามาในทุกคืน แจมมักจะได้ยินเสียงสะอื้นไห้แว่วมาจากผนังห้อง ในขณะที่อั้มพยายามใช้เหตุผลปลอบประโลมว่ามันเป็นเพียงแค่เสียงท่อประปาเก่าๆ ทว่า... ความจริงเริ่มสั่นคลอนเมื่อ ทัช นักศึกษาหนุ่มผู้มาใหม่ย้ายเข้าสู่ห้อง 403 ห้องที่ติดกับประตูเหล็กซึ่งถูกคล้องโซ่เส้นหนาไว้อย่างแน่นหนา มันคือ "ห้องริมสุด" ที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เอ่ยถึง ทัชไม่ได้ยินเพียงแค่เสียงร้องไห้ แต่มันคือเสียงกระซิบเรียกชื่อที่ชัดเจนราวกับมีคนมาเป่าหู และดวงตาที่จ้องมองผ่านรูกุญแจสนิมเขรอะ
Updated at
Reads
ในเมื่อคุณต้องการให้ฉันมาดูแลเด็ก ๆ ฉันก็ขอยื่นข้อเสนอให้คุณบ้าง คุณต้อง ' จดทะเบียนสมรส ' กับฉัน และภายใน 1 ปีเราจะหย่าขาดจากกัน " หญิงสาวกล้ายื่นคำขาดให้กับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่หวาดหวั่นใดๆ
Updated at
Reads
ชายหาดทะเลแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากตัวเมืองหลวงมากนัก กำลังจัดงานแต่งริมทะเลที่แสนจะโรแมนติก เก้าอี้รับแขกวางจัดตกแต่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เสียงดนตรีบรรเลงเพลงรัก เปิดคลอเบาๆตลอดงาน เป็นภาพที่ชวนฝันของหญิงสาวทั่วไป นลินยืนอยู่ในชุดสีสวยแต่ดวงตาหม่นเศร้ามองออกไปยังเบื้องหน้า ก่อนจะเดินออกไปยังสถานที่จัดงานที่ประดับไปด้วยดอกไม้สีขาวสะอาดตา... ดอกไม้ที่เธอเป็นคนช่วยเขาเลือก "ขอบคุณนะนลิน ถ้าไม่มีนลิน งานวันนี้คงไม่ออกมาสมบูรณ์ขนาดนี้" โอมกระซิบข้างหูเธอ
Updated at
Reads
แกเกือบตายรอบนี้ และนั่นคือเหตุผลที่ฉันจะไม่มีวันยอมให้แกกลับไปใช้ชีวิตเสี่ยงตายแบบเดิมโดยไม่มีคนคอยฉุดรั้งแกไว้ " พ่อปรีชาของเขาเดินมาหยุดตรงหน้า แววตาที่เคยดุจพยัคฆ์บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่มีช่องว่างให้โต้แย้ง " ฉันกับคุยกับผู้กำกับฯ เจนภพแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องทำสักที " สารวัตรปัณณ์ขมวดคิ้ว ความลางสังหรณ์บางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้น " พ่อหมายความว่ายังไงครับ? " " ฉันจะให้แกหมั้นกับ คุณหนูเจนจิรา ...และพิธีจะมีขึ้นทันทีที่แกเดินเหินได้สะดวกกว่านี้ " คำว่า 'เจนจิรา' หลุดออกมาจากปากพ่อปรีชาเหมือนกระสุนความเร็วสูงที่พุ่งเข้าใส่จุดตายของเขา สารวัตรปัณณ์นิ่งงันไปราวกับถูกสาป ความรู้สึกสองสายเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง สายแรกคือความตกใจ... เขาไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องโบราณอย่างการคลุมถุงชนจะเกิดขึ้นกับคนอย่างเขาจริงๆ สารวัตรปัณณ์ผู้รักอิสระและอุทิศชีวิตให้กับงานสืบสวน และปฎิญาณต่อตัวเองว่าจะไม่แต่งงาน แต่การถูกมัดมือชกในขณะที่ร่างกายยังไม่สมบูรณ์มันทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกปลดอาวุธและกักขังไว้ แต่สายที่สอง... มันคือความดีใจที่ลึกล้ำจนน่ากลัว ชื่อของคุณหนูเจนจิราผู้เอาแต่ใจ คือชื่อที่สาวัตรปัณณ์ท่องจนจำขึ้นใจ ผู้หญิงที่เขารักแต่ไม่เคยกล้าเอ่ยบอกความในใจ " ทำไมต้องเป็นคุณหนูเจน เขามีอนาคตอีกไกล ไม่ควรมาผูกติดกับคนที่มีชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายอย่างผม "
Updated at
Dear Reader, we use the permissions associated with cookies to keep our website running smoothly and to provide you with personalized content that better meets your needs and ensure the best reading experience. At any time, you can change your permissions for the cookie settings below.
If you would like to learn more about our Cookie, you can click on Privacy Policy.